سیستم والمش برخلاف والپستهای سنتی که تنها از چند قطعه فولادی ساده تشکیل میشدند، یک سیستم کامپوزیت و مهندسیشده است که عملکرد آن به کیفیت تکتک اجزای سازندهاش بستگی دارد. قلب تپنده این سیستم، «توری فایبرگلاس» است که وظیفه تحمل تنشهای کششی ناشی از نیروهای جانبی زلزله را بر عهده دارد. کیفیت این الیاف شیشهای تعیینکننده طول عمر و مقاومت کل دیوار در شرایط بحرانی خواهد بود.
جزء حیاتی بعدی، «پلاستر یا ملات پلیمری» است که به عنوان چسباننده و بستر محافظ توری عمل میکند. این ملاتها معمولاً بر پایه سیمان یا گچ تولید میشوند و با افزودنیهای پلیمری خاصی تقویت شدهاند تا علاوه بر چسبندگی فوقالعاده به انواع بلوکها، انعطافپذیری لازم را نیز داشته باشند. ملات پلیمری از شبکه الیاف در برابر آسیبهای فیزیکی محافظت کرده و نیروها را به صورت یکنواخت توزیع میکند.
قطعه مهم دیگر در این پازل مهندسی، اتصالات مکانیکی شامل «نبشیهای منقطع» و «چسبهای اپوکسی» است. نبشیهای گالوانیزه در فواصل مشخصی در زیر سقف و روی کف نصب میشوند تا دیوار را در داخل قاب سازهای مهار کنند. اتصال این نبشیها به تیر و ستونهای بتنی نیازمند استفاده از انکربولتها یا چسبهای کاشت اپوکسی بسیار قدرتمند است تا در هنگام زلزله از جا کنده نشوند.
به طور خلاصه، پکیج استاندارد سیستم والمش از ۵ جزء جداییناپذیر زیر تشکیل شده است:
- توری فایبرگلاس مقاوم به قلیا (AR-Glass) با گرماژ و ابعاد چشمه استاندارد.
- پلاستر (ملات) پایه سیمانی یا پایه گچی اصلاحشده با رزینهای پلیمری.
- نبشیها و ناودانیهای منقطع از جنس ورق گالوانیزه برای جلوگیری از زنگزدگی.
- چسب کاشت اپوکسی یا رولبولتهای مکانیکی برای اتصال نبشیها به اسکلت.
- فومهای الاستومری (یونولیت ضخیم) برای ایجاد درز انقطاع بین دیوار و ستونها.
استفاده از مصالح متفرقه یا حذف هر یک از این اجزا به منظور کاهش هزینهها، میتواند عملکرد لرزهای سیستم را به شدت دچار اختلال کند. یکپارچگی این ۵ عنصر در کنار هم است که باعث میشود والمش بتواند انرژی مخرب زلزله را مستهلک کرده و از ریزش آوار به داخل ساختمان و بروز تلفات جانی جلوگیری نماید.
